Почему Страстная неделя поста считается временем разгула нечистой силы? Что происходит с людьми? Как это объясняет современная наука? Впервые — откровения одержимых и документальные свидетельства существования дьявола.
«Изыди, Сатана» — в программе «Чистосердечное признание».
Киев, знаменитый Майдан Незалежности. Это была не политическая акция, и здесь не делили власть, не меняли президента. Люди собрались, чтобы сжечь… чучело артиста.
Ազգությամբ բուլղար Վանգան, նույն ինքը՝ Վանգելիյա Պանդևա Դիմիտրովան ծնվել է 1911թվականի հունվարի 31-ին Ստրումիցայում, որն այն ժամանակ գտնվել է Օսմանյան կայսրության կազմում, իսկ այժմ գտնվում է Մակեդոնիայի Հանրապետության կազմում: Կույր բուլղարացի գուշակը իր կյանքի մեծ մասն անցկացրել է Բուլղարիայի, Հունաստանի և Մակեդոնիայի Հանրապետության սահմանին գտնվող Պետրիչ գյուղում։ Կյանքի վերջին 20 տարիներին գուշակն այցելուներին ընդունել է Ռուպիտեում։ Վանգան վաղաժամ էր ծնվել (9 ամսից շուտ) և առողջական խնդիրներ ուներ։ Տեղի ավանդույթների համաձայն՝ երեխային անուն չէր տրվում, քանի դեռ նա կենդանության նշաններ ցույց չէր տվել։ Եվ ահա, երբ երեխան առաջին անգամ ճչաց, ցույց տվեց կենդանության նշաններ՝ դայակը դուրս եկավ փողոց և անծանոթից խնդրեց մի անուն ասել։ Անծանոթը առաջարկեց Էնդրոմեհա անունը, սակայն սա շատ հունական էր, իսկ ահա երկրորդ անծանոթի առաջարկած անունը՝ Վանգելիա, որը նշանակում է «բարի լուր բերող»: Այն դուր եկավ դայակին և նա ընտրեց այդ անունը, չնայած այն նույնպես հունական ծագում ուներ, բայց այդ տարածքներում տարածված անուն էր։ Աղջիկը ոչ միայն ողջ մնաց, այլեւ դարձավ 20-րդ դարի ամենահայտնի մարդկանցից մեկը: Վանգայի հարազատները հիշում էին, որ նա շատ էր սիրում երեխա ժամանակ իր համար խաղեր հորինել։ Տարօրինակ խաղերից մեկն էլ հետեւյալն էր. բակում նա խաղալիք էր պահում, վերադառնում տուն, կապում աչքերը եւ շոշափելով սկսում փնտրել խաղալիքը, ասես թե կույր է։ Ծնողներին այդ խաղերը մտահոգում էին, բայց բոլոր արգելքներն անօգուտ էին, այդ խաղը աղջկա համար ամենասիրելին էր մնում։Չնայած Վանգան իր կուրության մասին նախկինում մի վարկած է պատմել, որ իբր ուժեղ փոթորկի ժամանակ աչքերն ավազ է լցվել, ու դրանից հետո դադարել է տեսնելուց, բայց բժիշկները հաստատում են, որ այդ դեպքում պետք է գոնե նրա աչքերի խնձորակները մնային, ինչը բացակայում է Վանգայի մոտ։ Ազգությամբ բուլղար մի լրագրողուհի՝ Սվետոսլավա Տոդորկան, հարցում է արել Մակեդոնիայի եղանակի բյուրոյին ու այնտեղից պաշտոնական պատասխան է ստացել, որ այդ տարի ոչ մի փոթորիկ էլ չի եղել, բայց այդ նույն տարում ոստիկականական հաշվետվություններում կա փաստաթուղթ, որ Վանգայի հայրական գյուղում 12 տարեկան մի աղջկա են բռնաբարել ու աչքերը կուրացրել։ Եվ Վանգան հենց այդ նույն տարիքին է եղել։ Իսկ փոթորկի պատճառով նրա կուրացման առաջին, անմեղ տարբերակը հնարել են Բուլղարիայում, քանի որ Վանգայի գուշակություններն ու այդ կնոջ ներկայությունը Բուլղարիան հայտնի են դարձնում աշխարհին ու ֆինանսական մեծ օգուտներ բերում, քանի որ, հարյուր միլիոնավոր մարդիկ էին գալիս, գուշակության համար մեծ մուտքավճար տալիս և թանկարժեք նվերներ ու զարդեր թողնում Վանգային, որոնք հետո բռնագրավվում էին պետության կողմից։ 15 տարեկանում նրան տեղափոխում են Զեմուն քաղաքի կույրերի տուն։ Զարմանալի է, բայց հենց այստեղ անցկացրած 3 տարիներն էր Վանգան հետո համարում իր կյանքի ամենաերջանիկ շրջանը։ Նա այստեղ հանդիպում է իր առաջին սիրուն։ Երիտասարդի անունը Դիմիտր էր։ Բայց ահա ամուսնանում է Վանգան բոլորովին ուրիշ Դիմիտրի հետ։ Այն պահին, երբ Վանգան հանդիպեց իր ապագա ամուսնուն, նա արդեն դարձել էր բավականին հայտնի բախտագուշակ: 30-ամյա կնոջ այցելուների թվում էր զինծառայող Դիմիտր Գուշթերովը:
Սակայն տղամարդուն տանջում էր բոլորովին այլ մտքեր: Փաստն այն է,որ մինչ Վանգայի մոտ գնալը սպանել էին Դիմիտրիի եղբորը: Գուշթերովը չէր համբերում թե երբ է իմանալու հանցագործների անունները, սակայն չէր էլ համարձակվում գնալ Վանգային ընդառաջ: Եվ հանկարծ կույր կինը ինքն իրեն հայտնվեց նախաշեմին: Վանգան վստահորեն ասաց, որ ինքը գիտի, թե ինչու է Դմիտրին եկել իր մոտ, բայց հրաժարվել է անվանել մարդասպաններին: Այնուամենայնիվ, Վանգան հյուրին խոստացավ, որ չարագործներն անպայման կմահանան: Տղան ուղղակի ապշած էր Վանգայի խոսքերից, որն էլ ստիպեց նրան հաճախ գալ բախտագուշակի մոտ: Այդ ժամանակ Դմիտրին արդեն պատրաստվում էր ամուսնանալ: Սակայն Դմիտրին խափանեց նշանադրությունը և 1942 թվականի մայրիսին ամուսնացավ Վանգայի հետ:
Թվում է, թե Վանգան գիտեր ամեն բան աշխարհի ծագման եւ ամեն մարդու մասին առանձին–առանձին։ Նրանից ոչինչ հնարավոր չէր թաքցնել, բայց ինքը կարողանում էր պահել ուրիշների գաղտնիքները։ Օրինակ, Վանգային հաճախ էին հարցնում, թե գոյություն ունի արդյոք կյանք մահից հետո։ «Ես իրավասու չեմ նման հարցի պատասխանել»,– ասում էր նա։
Պայծառատեսը խուսափում էր աշխարհի վերջի մասին հարցերից։ Նա երբեք չէր խոսում աշխարհի վերջի մասին եւ երբեք դրա մասին կանխատեսումներ չէր անում։
Как в Великую Отечественную войну сражались с тифом? Что помогло блокадному Ленинграду выстоять под натиском опасных инфекций? И как на фронте и в тылу врачам удалось не допустить распространения серьезных эпидемий.
Большевики считали паспорт пережитком прошлого. Однако в огромной стране без общегражданских документов было сложно навести порядок, поэтому власть экспериментировала и вводила все новые и новые правила. Кто первым в стране стал счастливым обладателем советского паспорта, а кто предложил выдавать паспорта колхозникам? Какие удостоверения получали жрицы любви, и как криминальные авторитеты меняли гражданство? Хроники жизни главного документа советского человека смотрите в этом выпуске.
Общение в новом формате: журналисты и все жители страны — задать вопрос имеет право каждый. Какие проблемы начали решаться еще до окончания пресс-конференции? И почему для этого необходимо вмешательство президента? Зимний ценопад: продуктовая корзина под пристальным вниманием правительства. Что уже можно приобрести без наценки магазинов и кто должен ответить за очередной скачок цен?
Локдаун гуляет по планете: доберется ли он до России? Окажется ли пример Калининграда заразным или масштабная вакцинация поможет?